In 1959 — op hetzelfde moment dat Attanasio Ton en Tinneke overnam van André Franquin — besliste
de nieuwe hoofdredacteur Marcel Dehaye om met het
weekblad een meer humoristische koers te varen. Daardoor kreeg een
aantal gagstrips een upgrade en Spaghetti werd er een van.
Vijftien lange verhalen zouden volgen. In het derde avontuur, Spaghetti
Zoekt een Baantje, introduceerden de auteurs een grappige tegenpool, neef Prosciutto,
en de twee zouden al gauw onafscheidelijk zijn.
Ook enkele andere personages werden net als het duo in de hoofdrol
vernoemd naar (Italiaans) voedsel.
Ook na het vertrek van Goscinny in 1965, werkte Attanasio voort
aan Spaghetti, alleen of bijgestaan door onder anderen Roger Francel (een directeur bij de toenmalige RTBF), Lucien Meys (die ook al
gags voor Ton en Tinneke schreef) en zelfs zijn eigen echtgenote Joanna.
In 1966 trakteerde een Italiaans-Brusselse restauranthouder Dino
op zijn eigen gewicht (tachtig kilo!) in spaghetti, uit erkentelijkheid
voor een van zijn beroemdste landgenoten in België. In 1968
gingen Spaghetti en Prosciutto, na een akkefietje tussen Attanasio
en zijn bazen, op een lange vakantie (en naar andere uitgevers),
waarvan ze tien jaar later voor nog twee korte verhalen op scenario
van Yves Duval in Kuifje terugkeerden.
In de jaren 1970 en 1980 verschenen nieuwe avonturen van Spaghetti af en toe ook nog in de Franstalige stripbladen Formule 1 en Rigolo. Het Nederlandse Sjors nam enkele van deze door José-Louis Bocquet en Jean-Luc Fromental (die intussen scenaristen zijn van Blake en Mortimer) geschreven verhalen over. In de jaren 1980 kregen de twee neven het gezelschap van hun sexy nicht Mandolina. Dat leidde naar twee onopgemerkte albums bij uitgeverij Archers.
Voor het stripblad Jump forceerde Uitgeverij Personalia een comeback van Spaghetti met gloednieuwe verhalen door het Nederlandse duo Daan Jippes en Frans Hasselaar. Jippes (bekend van vele Disney-strips, Bernard Voorzichtig en Havank) stopte daar na enkele verhalen mee. Michiel Offerman en Pieter Hogenbirk volgden hem respectievelijk op, nog steeds op scenario van Hasselaar.
Op z'n negenennegentigste kreeg Attanasio een aan hem gewijde Franstalige biografie. Hij overleed in 2026 op zijn honderdste. |