Kuifje Spaghetti
de Italiaan
gepresenteerd door Peter D'Herdt

 
WEEKBLADGESCHIEDENIS
Eerste verschijning:
1957 • Laatste verschijning: 1978
Tekenaar: Dino Attanasio • Scenaristen: René Goscinny, Lucien Meys, Dino Attanasio, Roger Francel, Joanna Attanasio, Sas, Yves Duval
 

  Kuifje
Kuifje
 

 

De Milanees Eduardo "Dino" Attanasio kwam in 1948 op tweeëntwintigjarige leeftijd in België terecht. Hij vond relatief snel werk, eerst bij een animatiestudio waar hij nog meewerkte aan La Rosa Di Bagdad, dat de jeugdprijs op het Filmfestival van Venetië won, en vervolgens bij World Press, waar hij samenwerkte met Jean-Michel Charlier aan Oom Wim-verhalen voor Robbedoes.

Nadat René Goscinny en Charlier met slaande deuren bij World Press vertrokken waren, kreeg hij het echter moeilijker en kwam hij enkel nog aan de bak in Averbode-uitgaves à la Les Petits Belges. Humor is echter het beste medicijn tegen zwartgalligheid en dus vond hij het grappige figuurtje Signor Spaghetti uit, later verkort tot Spaghetti. Voor diens voorkomen en grappig Italiaans accentje putte hij inspiratie bij zichzelf. Voorlopig zou hij hem echter nog even in de schuif laten zitten.

In 1956 begon hij bij Kuifje en een jaar later stapte hij met een korte synopsis op hoofdredacteur André Fernez af. Die kon het atypische (een cowboy, een detective, een ridder, dat hadden ze allemaal al in Kuifje) mannetje wel appreciëren en René Goscinny, met wie Attanasio ook nog had gewerkt bij World Press, werd voorgesteld als scenarist. Samen verzonnen ze tussen 1957 en 1959 een twintigtal gags, waarin Spaghetti steeds in onberispelijk maatpak allerlei klusjes aannam die keer op keer verkeerd afliepen.

 

  Kuifje
Kuifje
 

 

In 1959 — op hetzelfde moment dat Attanasio Ton en Tinneke overnam van André Franquin — besliste de nieuwe hoofdredacteur Marcel Dehaye om met het weekblad een meer humoristische koers te varen. Daardoor kreeg een aantal gagstrips een upgrade en Spaghetti werd er een van. Vijftien lange verhalen zouden volgen. In het derde avontuur, Spaghetti Zoekt een Baantje, introduceerden de auteurs een grappige tegenpool, neef Prosciutto, en de twee zouden al gauw onafscheidelijk zijn. Ook enkele andere personages werden net als het duo in de hoofdrol vernoemd naar (Italiaans) voedsel.

Ook na het vertrek van Goscinny in 1965, werkte Attanasio voort aan Spaghetti, alleen of bijgestaan door onder anderen Roger Francel (een directeur bij de toenmalige RTBF), Lucien Meys (die ook al gags voor Ton en Tinneke schreef) en zelfs zijn eigen echtgenote Joanna.

In 1966 trakteerde een Italiaans-Brusselse restauranthouder Dino op zijn eigen gewicht (tachtig kilo!) in spaghetti, uit erkentelijkheid voor een van zijn beroemdste landgenoten in België. In 1968 gingen Spaghetti en Prosciutto, na een akkefietje tussen Attanasio en zijn bazen, op een lange vakantie (en naar andere uitgevers), waarvan ze tien jaar later voor nog twee korte verhalen op scenario van Yves Duval in Kuifje terugkeerden.

In de jaren 1970 en 1980 verschenen nieuwe avonturen van Spaghetti af en toe ook nog in de Franstalige stripbladen Formule 1 en Rigolo. Het Nederlandse Sjors nam enkele van deze door José-Louis Bocquet en Jean-Luc Fromental (die intussen scenaristen zijn van Blake en Mortimer) geschreven verhalen over. In de jaren 1980 kregen de twee neven het gezelschap van hun sexy nicht Mandolina. Dat leidde naar twee onopgemerkte albums bij uitgeverij Archers.

Voor het stripblad Jump forceerde Uitgeverij Personalia een comeback van Spaghetti met gloednieuwe verhalen door het Nederlandse duo Daan Jippes en Frans Hasselaar. Jippes (bekend van vele Disney-strips, Bernard Voorzichtig en Havank) stopte daar na enkele verhalen mee. Michiel Offerman en Pieter Hogenbirk volgden hem respectievelijk op, nog steeds op scenario van Hasselaar.

Op z'n negenennegentigste kreeg Attanasio een aan hem gewijde Franstalige biografie. Hij overleed in 2026 op zijn honderdste.

 

  Kuifje
Kuifje