Voor Macherot vormde Notenschelp en de hoofdstad Bimbam een ideaal
speelveld om gevaren te brengen in een welvarende monarchie, zoals
anarchisten, bankovervallers, samenzweerders en woekeraars. Niet
elke burger op Notenschelp getuigt blijkbaar van burgerzin, wellevendheid
en respect voor naasten.
Na de vele loftuitingen, aanmoedigingen
en complimenten kreeg Macherot ineens te maken met kritiek, foute
interpretaties en zelfs polemieken door de maatschappijkritische
sublaag in de verhalen. Vakbonden, waarover hij een grap had gemaakt
in een plaatje, lustten zijn vel rauw en hij werd ervan beschuldigd
een anarchist te zijn. Le Lombard hield een albumpublicatie
van De Spoorwegpiraten en Zizanion de Verschrikkelijke tegen. Pas begin jaren 1980 verschenen ze als de delen 5 en 6 in
een nieuw opgestarte kleurenreeks nadat vorige en volgende verhalen
in maar liefst drie verschillende collecties van de uitgeverij waren opgenomen: de Lombard Collectie, Jong Europa en Favorietenreeks. De heisa
was ook de aanleiding voor de terugkeer van Chlorophyl en Minimum
naar het Stille Dal waar de twee het dragen van kleren en het inrichten
van woonplaatsjes introduceerden.
Omdat Macherot van afwisseling hield — ook al een reden om naar Notenschelp
te verhuizen —, creëerde hij in 1959 met Clifton nog
een reeks die snel aan populariteit won in het weekblad Kuifje en als albumreeks. Maar in 1964 stapte hij over naar concurrent Robbedoes om er het slecht onthaalde Poezekat en vervolgens zijn langstlopende reeks Snoesje te lanceren. Chlorophyl mocht als reeks blijven verschijnen in Kuifje,
maar Macherot hield de rechten op schurk Anthraciet voor zichzelf.
Chlorophyl heeft ondanks zijn klassiekerstatus nooit goed
gelopen als albumreeks. Pas met de drie Franse integrales van Macherots
verhalen in 2012-2013 (waar Scratch Books de vertaling van verzorgde in 2015-2018)
kwam er weer wat belangstelling nadat achtereenvolgens Godi en Zidrou in 2014 een commercieel mislukte comeback forceerden
en René Hausman en Jean-Luc Cornette in 2016 een hommage maakten die weliswaar ook al onder de verwachtingen
verkocht. Deze albums raakten niet vertaald.
Zij volgden in een
lange rij opvolgers nadat Macherot ermee ophield. Pierre
Guilmard en Hubuc (ook als tekenaar) namen
het estafettestokje als eersten over. Het Gifeiland was
een heel sterke uitschieter. Na dat duo volgden Dupa, na verloop van tijd geassisteerd door Janry,
op scenario van achtereenvolgens Greg en Bob
De Groot, en vervolgens Walli op scenario
van De Groot en later Bom. Lang niet al hun verhalen
zijn in album uitgegeven. Pas in 1986 mochten Walli en Bom weer
gebruikmaken van een geliefd personage uit de reeks. En zo kon
Anthraciet andermaal zijn boosaardige natuur etaleren.
In 1989 beleefde de dierenstripreeks in Kuifje zijn zwanenzang
nadat de albumreeks al was gestopt. Het laatste verhaal, De
Helse Reis, is nooit als regulier album verschenen. Het werk van Macherots opvolgers is ook niet heruitgegeven als integrales. |